Situationships: όταν όλα υπάρχουν… εκτός από δέσμευση!

Μιλάτε κάθε μέρα.
Στέλνετε μηνύματα από το πρωί μέχρι το βράδυ.
Βγαίνετε, γελάτε, υπάρχει έλξη.

Και όμως, όταν κάποιος σε ρωτάει “τι είστε;”, κολλάς.

Δεν είναι σχέση.
Δεν είναι κάτι περιστασιακό.
Είναι κάτι ενδιάμεσο. Κάτι που υπάρχει… αλλά δεν ορίζεται.

Καλώς ήρθες στο situationship.

Στις “σχέσεις” της εποχής μας, όλα μοιάζουν πιο εύκολα και πιο μπερδεμένα ταυτόχρονα. Έχουμε επιλογές, έχουμε πρόσβαση, έχουμε συνεχώς κάποιον να μιλήσουμε. Αυτό που δεν έχουμε, όμως, είναι σαφήνεια.

Και κάπως έτσι, μένουμε σε καταστάσεις που δεν είναι ξεκάθαρες, γιατί μας καλύπτουν “μέχρι ένα σημείο”.

Μπαίνουμε σε situationships γιατί:
δεν θέλουμε να πιεστούμε,
δεν θέλουμε να χάσουμε τον άλλον,
ή απλά γιατί μας αρέσει η προσοχή που παίρνουμε.

Είναι βολικό.
Έχεις κάποιον χωρίς να χρειάζεται να δεσμευτείς πραγματικά.

Μέχρι που αρχίζει να σε μπερδεύει.

Γιατί όσο κι αν προσπαθούμε να το κρατήσουμε “χαλαρό”, κάπου μέσα μας θέλουμε να ξέρουμε πού πατάμε. Θέλουμε να ξέρουμε ότι ο άλλος είναι εκεί όχι μόνο όταν τον βολεύει.

Και εδώ έρχεται η αλήθεια που δεν λέμε συχνά:

Αν κάποιος θέλει να είναι μαζί σου, θα είναι.
Δεν θα σε αφήσει να αναρωτιέσαι.
Δεν θα σε κρατάει σε ένα “ίσως”.

Το “δεν ξέρω τι θέλω” συνήθως σημαίνει ότι δεν θέλει αρκετά.

Κι όμως, μένουμε.
Γιατί ελπίζουμε ότι κάτι θα αλλάξει.
Γιατί έχουμε ήδη επενδύσει.
Γιατί φοβόμαστε να το κόψουμε.

Αλλά το να μένεις σε κάτι που δεν έχει όνομα, δεν σε προστατεύει. Σε κρατάει πίσω.

Οι situationships δεν είναι απαραίτητα κακές.
Αλλά γίνονται όταν δύο άνθρωποι δεν θέλουν το ίδιο πράγμα ή δεν τολμούν να το πουν.

Και κάπου εκεί, κάποιος πάντα μπερδεύεται λίγο παραπάνω.

Το θέμα δεν είναι να βρεις κάποιον που να σε θέλει “κάπως”.
Το θέμα είναι να μη συμβιβαστείς με κάτι που δεν είναι ξεκάθαρο.

Γιατί στο τέλος της ημέρας,
ό,τι δεν έχει όνομα… δύσκολα έχει και μέλλον.