τι προέβλεψε σωστά το Euphoria για τη Gen Z και τους millennials

Το Euphoria δεν έγινε πολιτισμικό φαινόμενο μόνο λόγω της αισθητικής του. Δεν ήταν απλώς μια σειρά με νέον φώτα, έντονο μακιγιάζ, ναρκωτικά και χαοτικές ερωτικές σχέσεις. Αν είχε μόνο αυτά, πιθανότατα θα είχε ξεχαστεί γρήγορα όπως τόσες άλλες σειρές που προσπάθησαν να σοκάρουν το κοινό. Αυτό που έκανε το Euphoria να ξεχωρίσει ήταν ότι κατάφερε να αποτυπώσει με σχεδόν άβολη ακρίβεια τη συναισθηματική πραγματικότητα μιας ολόκληρης γενιάς.

Μέσα από τους χαρακτήρες του, η σειρά σκιαγράφησε μια εποχή όπου οι άνθρωποι είναι πιο συνδεδεμένοι ψηφιακά από ποτέ, αλλά ταυτόχρονα βαθιά αποκομμένοι από τον εαυτό τους και τους άλλους. Οι ήρωες επικοινωνούν συνεχώς με μηνύματα, social media, φωτογραφίες, stories και dating apps όμως σπάνια συνδέονται πραγματικά. Οι περισσότερες σχέσεις τους μοιάζουν να βασίζονται περισσότερο στην ανάγκη για επιβεβαίωση παρά στην ουσιαστική οικειότητα.

Αυτό είναι ίσως ένα από τα πιο εύστοχα σχόλια της σειράς πάνω στη Gen Z και τους νεότερους millennials. Η ανάγκη να είσαι επιθυμητός έχει μετατραπεί σχεδόν σε μορφή επιβίωσης. Στο σύμπαν του Euphoria, οι χαρακτήρες συχνά μετρούν την αξία τους μέσα από το πόσο τους θέλουν οι άλλοι, πόση προσοχή λαμβάνουν ή πόσο ποθητοί φαίνονται προς τα έξω. Η αγάπη συγχέεται με το validation και η επιθυμία με τη συναισθηματική σύνδεση.

Η σειρά καταγράφει επίσης κάτι πολύ χαρακτηριστικό της σύγχρονης εποχής: τη μετατροπή του πόνου σε αισθητική. Οι χαρακτήρες καταρρέουν, αλλά η κατάρρευσή τους παρουσιάζεται σχεδόν κινηματογραφικά. Glitter κάτω από δακρυσμένα μάτια, όμορφα πλάνα μοναξιάς, breakdowns φωτισμένα με νέον χρώματα. Αυτή η αισθητικοποίηση της θλίψης δεν απέχει ιδιαίτερα από την πραγματικότητα των social media, όπου η ψυχική εξάντληση συχνά μετατρέπεται σε περιεχόμενο προς κατανάλωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η σειρά απέκτησε τόσο φανατικό κοινό στο internet. Πολλοί νέοι άνθρωποι αναγνώρισαν σε αυτήν τη δική τους καθημερινότητα: το doomscrolling μέσα στη νύχτα, την αίσθηση κενού μετά από ατελείωτες ώρες online, τη μοναξιά που κρύβεται πίσω από την υπερβολική έκθεση, αλλά και τη συνεχή ανάγκη να παρουσιάζεις μια ενδιαφέρουσα εκδοχή του εαυτού σου.

Το Euphoria αγγίζει επίσης με ακρίβεια τη σχέση της σύγχρονης γενιάς με την αυτοκαταστροφή. Οι χαρακτήρες δεν καταστρέφουν τον εαυτό τους μόνο μέσα από ουσίες. Η αυτοκαταστροφή εμφανίζεται και μέσα από τοξικές σχέσεις, συναισθηματική εξάρτηση, ακραία ανάγκη για αποδοχή και αδυναμία να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους. Πολλοί από αυτούς φαίνεται να κυνηγούν διαρκώς κάτι που θα τους αποσπάσει από το εσωτερικό τους κενό, ακόμη κι αν αυτό τελικά τους πληγώνει περισσότερο.

Ένα ακόμη στοιχείο που έκανε τη σειρά τόσο επίκαιρη είναι ο τρόπος που παρουσιάζει το τραύμα. Στο Euphoria το trauma δεν εμφανίζεται σαν κάτι μακρινό ή σπάνιο. Είναι σχεδόν παντού. Οι χαρακτήρες κουβαλούν οικογενειακά προβλήματα, ψυχικές διαταραχές, εγκατάλειψη, κακοποίηση ή βαθιά ανασφάλεια, ενώ παράλληλα προσπαθούν να λειτουργήσουν σε έναν κόσμο που απαιτεί από αυτούς να φαίνονται συνεχώς “καλά”.

Ίσως όμως το πιο τρομακτικά ακριβές στοιχείο της σειράς να είναι η εξάντληση που διαπερνά σχεδόν κάθε χαρακτήρα. Υπάρχει μια μόνιμη συναισθηματική κόπωση στο σύμπαν του Euphoria. Σαν όλοι να έχουν εκτεθεί σε υπερβολικά πολλά συναισθήματα, πληροφορίες και ερεθίσματα από πολύ μικρή ηλικία. Σαν να μην ξέρουν πια πώς να ηρεμήσουν πραγματικά.

Και ίσως τελικά αυτός να είναι ο λόγος που η σειρά άγγιξε τόσο βαθιά μια ολόκληρη γενιά. Όχι επειδή εξιδανίκευσε το χάος, αλλά επειδή το αναγνώρισε. Πίσω από τα έντονα χρώματα, τη μουσική και την υπερβολή, το Euphoria μίλησε για ανθρώπους που διψούν απελπισμένα για σύνδεση σε μια εποχή που έχει κάνει τα πάντα να μοιάζουν προσωρινά, γρήγορα και αναλώσιμα.