Το female rage δεν είναι υπερβολή, είναι χρόνια καταπίεση με ωραίο μακιγιάζ

Υπάρχει μια περίεργη απαίτηση από τις γυναίκες να υποφέρουν όμορφα.

Να είναι κουρασμένες αλλά όχι δύσκολες. Να είναι πληγωμένες αλλά όχι θυμωμένες. Να αντέχουν πολλά χωρίς να γίνονται “υπερβολικές”. Και πάνω απ’ όλα, να παραμένουν επιθυμητές ακόμα και τη στιγμή που διαλύονται.

Ίσως γι’ αυτό το female rage παρεξηγήθηκε τόσο πολύ. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι φαντάζονται τον θυμό ως κάτι εκρηκτικό. Φωνές, σπασίματα, ένταση. Όμως η γυναικεία οργή συχνά δεν μοιάζει έτσι. Συχνά μοιάζει με εξάντληση. Με σιωπή. Με ένα βλέμμα κουρασμένο μέσα στον καθρέφτη ενώ βάζεις κραγιόν για να πας στη δουλειά σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Πολλές γυναίκες μεγάλωσαν μαθαίνοντας πως ο θυμός τους είναι άβολος. Αν ένα μικρό κορίτσι είναι ήσυχο, χαμογελαστό και “εύκολο”, θεωρείται καλό παιδί. Αν αντιδρά έντονα, χαρακτηρίζεται δύστροπο, δραματικό ή υπερβολικό. Έτσι πολλές γυναίκες δεν έμαθαν ποτέ να εκφράζουν καθαρά την οργή τους. Έμαθαν να την καταπίνουν.

Και ο καταπιεσμένος θυμός δεν εξαφανίζεται. Απλώς αλλάζει μορφή.

Γίνεται άγχος. Γίνεται αυτοϋπονόμευση. Γίνεται ανάγκη για συνεχή επιβεβαίωση. Γίνεται εμμονή με την εμφάνιση. Γίνεται η ανάγκη να είσαι πάντα αρκετή για όλους. Γίνεται κούραση που δεν φεύγει ποτέ πραγματικά.

Υπάρχουν γυναίκες που περνούν τη μέρα τους λειτουργώντας κανονικά ενώ μέσα τους βράζουν. Απαντούν ευγενικά σε μηνύματα που τις πλήγωσαν. Συγχωρούν συμπεριφορές που τις διέλυσαν. Μικραίνουν τον εαυτό τους για να μη χαρακτηριστούν “πολλές”. Και μετά γυρίζουν σπίτι, αφαιρούν το μακιγιάζ τους και μένουν μόνες με όσα δεν είπαν ποτέ.

Το πιο σκοτεινό κομμάτι είναι πως η κοινωνία έχει μάθει να καταναλώνει τη γυναικεία θλίψη σαν αισθητική.

Το internet είναι γεμάτο εικόνες κουρασμένων όμορφων κοριτσιών. Κοπέλες με δακρυσμένα μάτια και τέλειο eyeliner. Μελαγχολία με ωραίο φωτισμό. Mental breakdowns που μοιάζουν κινηματογραφικά. Η pop culture εδώ και χρόνια ρομαντικοποιεί τη διαλυμένη γυναίκα, αρκεί να παραμένει όμορφη όσο καταρρέει.

Μια γυναίκα μπορεί να λιμοκτονεί συναισθηματικά και το μόνο που θα ακούσει είναι ότι δείχνει “μυστηριώδης”. Μπορεί να εξαντλείται ψυχολογικά και να τη θαυμάζουν επειδή παραμένει περιποιημένη. Σαν ο πόνος να γίνεται πιο αποδεκτός όταν είναι αισθητικά ευχάριστος.

Αλλά το female rage δεν είναι αισθητική. Είναι συσσωρευμένη εμπειρία.

Είναι όλα τα “μην κάνεις σκηνή”. Όλα τα “υπερβάλλεις”. Όλα τα “ηρέμησε”. Όλες οι φορές που μια γυναίκα ένιωσε unsafe, υποτιμημένη, χρησιμοποιημένη ή συναισθηματικά αόρατη και παρ’ όλα αυτά συνέχισε να λειτουργεί κανονικά γιατί αυτό περίμεναν όλοι από εκείνη.

Και ίσως γι’ αυτό πολλές γυναίκες κάποια στιγμή κουράζονται ξαφνικά. Ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται προς τα έξω. Στην πραγματικότητα δεν είναι ξαφνικό. Είναι χρόνια πίεσης που συσσωρεύτηκαν αθόρυβα.

Γιατί η γυναικεία οργή συχνά δεν εμφανίζεται τη στιγμή που συμβαίνει κάτι κακό. Εμφανίζεται μετά. Όταν το σώμα δεν αντέχει άλλο. Όταν η ψυχή κουράζεται να συγχωρεί συνεχώς. Όταν μια γυναίκα συνειδητοποιεί ότι πέρασε χρόνια προσπαθώντας να γίνει αποδεκτή αντί να γίνει ελεύθερη.

Κάποιοι φοβούνται πολύ τον θυμό των γυναικών. Ίσως γιατί ένας άνθρωπος που σταματά να καταπίνει όσα τον πληγώνουν γίνεται δύσκολο να ελεγχθεί.

Και ίσως τελικά το πιο επαναστατικό πράγμα που μπορεί να κάνει σήμερα μια γυναίκα δεν είναι να είναι όμορφη, desirable ή “cool”. Ίσως είναι να είναι ειλικρινής. Να πει “αυτό με πλήγωσε”. Να πει “θυμώνω”. Να πει “δεν θα μικρύνω άλλο τον εαυτό μου για να νιώθεις εσύ άνετα”.

Γιατί πίσω από πολλές “dramatic women” κρύβονται απλώς άνθρωποι που έμειναν σιωπηλοί για πάρα πολύ καιρό.